|
روز پزشك ، گراميداشت يا دلخوشكنك
پزشكي نيوز : هر بار كه به روزهاي پاياني مرداد ماه مي رسيم و برگه هاي تقويم خبر از نزديك شدن نخستين روز شهريور ماه و به اصطلاح روز پزشك ميدهند بي اختيار ياد حرف يكي از استادانم در دوره انترني ميافتم كه هر وقت صحبت از وضعيت پزشكان مي شد مي گفت : تنها پزشكي كه راضي بود، ذكرياي رازي بود.
همه ساله در نخستين روزشهريور ماه شاهد برگزاري برنامه هاي ويژه همراه با شعارهاي تكراري در باب ” گراميداشت مقام شامخ پزشكان، اين قشر زحمتكش و شريف كه سوختن در راه كاستن از آلام بيماران را آرمان خويش ساخته اند ” هستيم. و هر سال وعده هاي تكراي و دست نيافتني مقامات و مسئولين را در باب بهبود تبيين جايگاه واقعي پزشكان در جامعه، رسيدگي به مشكلات و معضلات جامعه پزشكي و ارتقاي كيفيت زندگي و وضعيت معيشتي اعضاي جامعه پزشكي به ويژه پزشكان جوان را مي شنويم و مي گذريم.
اما تنها يك ارزيابي سرانگشتي، از آنچه امروز در جامعه پزشكي كشور مي گذرد به خوبي نشان دهنده دستاوردهاي حضرات در زمينه تحقق شعارهاي هميشگي است.
آخرين آمارهاي رسمي تعداد پزشكان بيكار را نزديك به ده هزار نفر اعلام مي كند. اين رقم حتي با فرض واقعي، گوياي عمق معضل نيست زيرا كه جمع كثيري از همكاران ما براي گذران زندگي به ناچار مشاغل ديگري را در پيش گرفته اند. بر همين اساس امروز ديگر اصلا عجيب نيست كه اگر واژه ” دكتر ” در برخورد با دست اندركاران مشاغل مختلف ، از آهنگسازي تا برج سازي شنيده مي شود. جالب اينجاست كه بيشتر اين همكاران در حرفه جديد خود نيز بسيار موفق عمل كرده و مي كنند.
البته اينكه اين گروه از همكاران، به لطف هوش و درايت خود موفق به خروج از فهرست ده هزارنفري پزشكان بيكار شده اند، جاي خوشحالي دارد اما متاسفانه كم نيستند گروه بي شمار ديگري كه با مشكلات و معضلات ناشي از زندگي زير خط فقر دست و پنجه نرم مي كنند و يا حتي به ناچار تن به اقدام براي سرقت مسلحانه از بانك مي دهند.
اما دردناكترين بخش داستان تاثير اجتناب ناپذير اوضاع نابسامان جامعه پزشكي بر ذهن نسل بعدي پزشكان است. چگونه مي توان از دانشجوياني كه اين دورنماي نه چندان اميدبخش از زندگي آينده و امنيت شغلي را در پيش رو دارند، انتظار تلاش و تكاپو داشت؟ بدون ترديد از ميان شركت كنندگان در رقابت نفس گير آزمون هاي ورودي دانشگاه ها ، كساني موفق به قبولي در رشته پزشكي مي شوند كه از هوش، سرعت عمل و دانش بالاتري برخوردار باشند. طبيعتا از چنين فردي انتظار مي رود با ديدن ابرهاي تيره آينده ، و پيش بيني معضلات پيش رو ، به سرعت به فكر چاره انديشي و يافتن راهكارهايي براي تضمين زندگي آينده باشد . شايد به همين دليل است كه بسياري از دانشجويان پزشكي براي توجيه دلايل بي انگيزگيشان مي گويند؛ خوانندگي و بساز و بفروش كه احتياج به اين همه درس خواندن و شب بيداري كشيدن ندارد.
شايد تا ديروز پزشك بودن، به خودي خود دليلي براي كسب احترام و اعتبار اجتماعي به شمار مي آمد، اما متاسفانه در جامعه مادي امروز كه موقعيت مكاني منزل و رنگ و مدل ماشين ملاك اعتبار آدمهاست، اين عامل نيز انگيزه پررنگي براي جوانان نيست.
و آيا اين بي انگيزگي نتيجه اي جز افت چشمگير بار علمي جامعه پزشكي كشور به همراه خواهد داشت؟ و آيا اين معضل ، خود به فاجعه بروز روزافزون عوارض سوءدرمان ، اتلاف سرمايه ناشي از آن و ايجاد موج بي اعتمادي به جامعه پزشكي كشور منتهي نخواهد شد؟
برگزاري مراسم گراميداشت، همايش، سمينار، تجليل ، ... همه اينها به جاي خود ضروري هستند. اما به شرط آنكه برگزاركنندگان آنها از جايگاه فعلي خود به عنوان عوامل توليد و ارائه شعارهاي دلخوشكنك فراتر رفته راه حلي قابل اجرا و پيگير براي حل معضلات مديريتي جامعه پزشكي كشور ارائه نمايند.
لينك مطلب در پزشكي نيوز :
http://pezeshkinews.ir/special-news/3-view-point/70-1388-06-01-11-47-41.html
Related news items: Newer news items:
Older news items: |